aging photographs of fardot

Aunt Gül Sevim Hatzialakis (‘Başar’ now) at Acropolis in Athens. I’m guessing it’s late ’50s here, right before she came to Istanbul for good. A pose for the win; all confident and cheerful. AND THEM SHADES!! Dear aunt, you’ve got plenty, why don’t you just grant some to me?

*

Halam Gül Sevim Hatzialakis (şimdi ‘Başar’) Atina’da Akropol’de. 50’lerin sonu olmalı diye tahmin ediyorum; temelli İstanbul’a gitmeden hemen önce. Şahane bi poz; kendinden emin ve güleç. VE O GÖZLÜKLER!! Sevgili halacım, tüm o eski fotoğraflarında görüyorum, kaçamazsın, sende bir kasa var bu gözlüklerden; neden birazını bana bağışlamıyorsun?

My grandmother (Mom’s mom) Aliye Törün (became ‘Ersoy’ later when she got married). Must be late 1940s or early 1950s ~ not sure. The studio is in Istanbul, that’s for sure as she’d never lived in another city. Her dad Mehmet Ali has Arabic roots (he’s from Damascus) and her mom Saadet is from Istanbul. However, when we trace back to Ms. Saadet’s family half of the family again seems to be coming from Damascus and the other half from Istanbul. But the question is did they go to Damascus from Anatolia or are they original Arabs? Nothing matters but I just want to know. I forced mom on the phone today to look into this :)

The thing with my grandmom’s photos is that she never ever smiles in any of them. She either displays a worried or a sad face. In this one she’s also kind of cool actually. My chubby little grandmom :) I never saw her over 55 kilograms though - she was way thinner in the early 90’s, before her death from several illnesses in 1993 (like hypertension, diabetes..). She’s the one who builded my vocabulary before anyone else. RIP.

*

Anneannem Aliye Törün (sonra ‘Ersoy’ oldu). 1940’ların sonu ya da 1950’lerin başı olmalı, emin değilim. Ama fotoğraf stüdyosu İstanbul’da ondan eminim, çünkü İstanbul dışında hiçbir şehirde yaşamadı Aliye Hanım. Babası Mehmet Ali Şamlı, annesi Saadet ise İstanbullu. Ama Saadet Hanım’ın familyasına baktığımızda da ailenin yarısının yine Şam’dan geldiğini, diğer yarısınınsa İstanbul’da olduğunu görüyoruz. Soru şu, Şam’a Anadolu topraklarından mı gittiler yoksa aslen Araplar mı? Hiç mühim değil, hiçbir şey de farketmez pek tabii, sadece öğrenmek istiyorum. Anneme vıdı vıdı yapıp duruyorum bu konuda araştırma yapması için :)

Anneannemin güldüğü tek bir fotoğraf bile yok elimde, ya düşünceli ya da üzgün tüm karelerde. Bu fotoğrafta yine bi sert ama cool da aynı zamanda. Benim küçük şişko ananem :) Ama onu hiç 55 kilonun üzerinde de görmedim bu arada - çünkü onu görebildiğim 6 sene içerisinde hastalıkları yüzünden incecik kalmıştı. Onu 1993’te yüksek tansiyon, şeker ve birkaç başka hastalık yüzünden kaybettik. Söz dağarcığımı oluşturan, genişleten kişidir. VE SESİ HALA KULAKLARIMDA. Rahat uyusun.

Gültuğ Şensözen (now ‘Tuncel’) and her mom Nural Şensözen (was ‘Ersoy’ prior to the marriage). The place is the Tekel Camp in Dragos, İstanbul. It should be either 1971 or 1972. Aunt Nural is my mom’s cousin (paternal).

Gültuğ’s dress here is yellow; a daisy like dress - hems like petals. “Now I realized we could play ‘loves me, loves me not’ with this dress!” she says now :) 

After Gültuğ, it was Gonca’s turn to wear it, like every other little sister.

Çim, the oldest sister who gave the details about the location and the date of the photo, remembers what she was wearing that day; a tunic and a pair of red pants. She says she had pissed herself while playing and had to take off the pants and walk around only in tunic that night! :) Memories..

Thanks to the girls for the stories - Çim Akşehirli, Gültuğ Tuncel, Gonca Şensözen and Gamze Mengi. 

*

Gültuğ Şensözen (şimdi ‘Tuncel’) ve annesi Nural Şensözen (evlenmeden önce ‘Ersoy’ idi). Dragos Tekel Kampı - İstanbul, 1971 ya da 1972. Nural Teyze annemin kuzeni oluyor (baba tarafı).

Gültuğ’un üzerindeki elbisenin rengi sarıymış, etekleri papatyanın taç yaprakları gibi, dilim dilimmiş. Gültuğ diyor ki: “Seviyo-sevmiyo yapılırmış bu elbiseyle, bak bunu şimdi düşünüyorum!” :)

Elbise Gültuğ’a küçülünce kardeşi Gonca da giymiş tabii ki, her küçük kardeş gibi.

Fotoğrafın çekildiği mekan ve tarihi veren en büyük kardeş Çim de o gün kendi üzerindeki tuniği ve kırmızı pantolonu anımsıyor. Gece oyun oynarken gülmekten altına kaçırmış, pantolonu çıkarıp tunikle gezmek zorunda kalmış! hihi :) Anılar..

Hikayeler için sülalemin kadınlarına teşekkürü bir borç bilirim - Çim Akşehirli, Gültuğ Tuncel, Gonca Şensözen ve Gamze Mengi. 

I think I will never ever grasp what is going on in this magical photograph. What’s that guy on the left pouring into the glass? Wine? Retsina? What’s that hair style? Is he a hipster? Who’s that old man looking right into the lens? Why’s my grandfather on his knees? Or is he even on his knees? Where’s he looking at? Why that position? And for Flying Spaghetti Monster’s sake, what’s up with that record player?! No one in the family has been able to answer my questions so far.

Sanırım bu efsunlu fotoğrafın manasına hiçbir zaman vakıf olamayacağım. Soldaki adam bardağa ne koyuyor? Şarap? Reçina? O saç stili de ne? Yoksa bi hipster mı? Kameraya bakan yaşlı adam da kim? Dedem neden dizlerinin üzerinde? Ya da dizlerinin üzerinde mi? Nereye bakıyor? Neden o pozisyon? Tanrı aşkına (yüce Cizıs!), o pikap da neyin nesi?! Ailedeki kimse sorularımı cevaplayabilmiş değil.

Hasan Hatzialaki (Hacıalioğlu). Somewhere in Greece, late 1940s. / Yunanistan’da bir yer, 1940 sonları.

It’s my mom holding the doll. But she’s a doll herself here :) / Kucağında oyuncak bebek olan annem. Kendisi de bebek burada gerçi :) 

Nural Ersoy (Şensözen), Ayşe Emel Ersoy (Hacıalioğlu), Ayla Ersoy (Mengi), Ali Enis Ersoy. Hasköy, Istanbul, 1959.

Dad at a friend’s wedding ceremony holding a lemon squeezer. I think the story was that they gave it to the groom as a gift. A weird sense of humor. I’ll edit this caption when I find out the joke o_O And them moustaches.. :) / Babam, elinde bir limon sıkacağı bir arkadaşının nikah eğlencesinde. Sanırım sıkacağı damada hediye etmişler. Garip bi espri anlayışı. Şakanın olayını öğrendiğimde bu yazıyı editliycem o_O Ve o bıyıklar.. :) 

Edit: OH NO, the story was all different! I’ve just talked to my dad about it and he said they held a dance contest at the wedding - he got the first place and won this squeezer as a gift :) / Olay tamamen farklıymış yahu! Babam düğünde bir dans yarışması düzenlendiğini, kendisinin de 1inci olarak bu limon sıkacağını ‘kazandığını’ söyledi :)

N. Ali Hacıalioğlu. İstanbul, early 1970s. / 70’lerin başları.

Grandmom’s siblings and father / Babannemin kardeşleri ve babası

İzzet Ünver, Meliha Demirci, Suat Ünver and Ferit Nakıpzade ~ İstanbul, late 1940s.

The reason why the kids don’t have the same surname is that they were asked to get a new one when they came to Turkey from Greece / Çocukların babayla aynı soyadı taşımamasının nedeni, Türkiye’ye geldiklerinde onlardan yeni bir soyad seçmelerinin istenmesi.

Me, cousins and uncle. 3 different scenes here: me, not caring about striking a pose; cousins, totally being ‘there’ and looking straight to the camera; and the uncle, accidentally in the shot, completely into what he’s doing. / Ben, kuzenler ve amca. 3 farklı sahne var; poz vermekle filan hiççç uğraşmayan bir ben, olayın farkında, tamamen ‘orada’ kuzenler, kareye yanlışlıkla girmiş, aslında orada olmayan mangalcı amca.

Check out the styles! I love every detail about the outfits in this photo. My uncle is a total hipster here with his tasty choice of color with the cardigan, his curly hair and his socks-showing style :D Barkın, a red polo, buttons all done up (this is very important), cool saxe-blue sneakers; Selin, high-waist blue pants (socks are showing again!); and me sporting a cool, flowery jumpsuit. / Tarzımız çok fena, kıyafetlerdeki tüm detaylara hastayım. Amcam hırka rengindeki zevkli seçimle, kıvırcık saçlarıyla ve çoraplarını gösteren staylasıyla tam bir hipster :D Barkın’ın kırmızı ve tüm düğmeleri ilikli (burası çok önemli) polosu, saks mavisi lastik pabuçları; Selin’in yüksek belli mavi pantolonu (yine çoraplar görünüyor!); benim de çiçekli kool tulumum - hepsi şahane.

İrem, Selin, Barkın, İzzet Hacıalioğlu. Kaz Dağı - Çanakkale, 1990.

My dearly departed cousin / melek kuzenim Barkın Hacıalioğlu (‘79-‘00)

Istanbul, 1982.